Οι Rammstein έχουν εξελιχθεί σε φαινόμενο του σκληρού ήχου την τελευταία δεκαετία. Το όνομά τους το γνωρίζουν όλοι, κι ας μην ακούγονται τα τραγούδια τους συχνά στο ραδιόφωνο. Αρνούνται να τραγουδήσουν στα αγγλικά, αλλά στις συναυλίες τους το κοινό τραγουδάει μαζί τους. Και κατάφεραν και έπεισαν όλο το μη γερμανόφωνο κόσμο να μάθει τι σημαίνει “Du Hast”. Για τους fans των Rammstein, όλα τα cd τους είναι ένα κι ένα. Το Mutter όμως, που κυκλοφόρησε το 2001, κατά κοινή αποδοχή είναι το καλύτερό τους.

Το Mutter σηματοδοτεί το πέρασμα σε ένα λίγο διαφορετικό ήχο, ίσως πιο ώριμο. Είναι σαφώς πιο ολοκληρωμένο από τα δύο πρώτα albums των Rammstein, η μουσική δεν είναι τόσο μονότονη, έχουμε τη συμμετοχή ορχήστρας, ενώ παρουσιάζει και μεγάλο ενδιαφέρον στιχουργικά. Οι κιθάρες είναι πολύ πιο έντονες. Τα πλήκτρα έχουν κάνει ένα βήμα πίσω, σε σχέση με το δεύτερο album, Sehnsucht. Η φωνή του Till Lindemann ακούγεται σε μεγαλύτερη έκταση.

Στο συγκεκριμένο δίσκο ακούμε τυπικά Rammstein τραγούδια, όπως “Zwitter”(Ερμαφρόδιτος), και “Rein Raus”(Μέσα Έξω), η μουσική των οποίων έχει πολλά industrial στοιχεία και οι στίχοι μπορεί να σοκάρουν μερικούς. Όμως, υπάρχουν και μερικά πιο ήρεμα κομμάτια, όπως το ομότιτλο “Mutter”(Μητέρα), και “Nebel”(Ομίχλη), στα οποία δίνεται βάση στη μελωδία. Το εναρκτήριο τραγούδι “Mein Herz Brennt”(Η Καρδιά μου Καίει) είναι από τα καλύτερα του δίσκου. Η εισαγωγή με τα βιολιά και η σχεδόν ψιθυριστή φωνή του Lindemann δίνουν τη θέση τους σε ένα πολύ δυνατό ξέσπασμα, που προϊδεάζει κατάλληλα τον ακροατή για τη συνέχεια. Τα “Links 2,3,4”(Αριστερά 2,3,4, το αντίστοιχο γερμανικό σύνθημα για τον στρατιωτικό βηματισμό) και “Feuer Frei!”(Πυρ Κατά Βούληση) είναι πολύ δυνατά κομμάτια, ιδανικά για headbanging. Θα κάνω μια έξτρα αναφορά στο “Links 2,3,4”, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί απάντηση προς όλους όσους κατηγορούν τους Rammstein ότι είναι Ναζί. Το “Sonne”(Ήλιος), κι αυτό από τα κορυφαία τραγούδια του δίσκου, παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση, καθώς ξεκινάει πολύ έντονα, με ένα πολύ πιασάρικο riff, αλλά στο ρεφραίν μπαίνει η ορχήστρα και η μελωδία είναι απλά υπέροχη. Το “Ich Will”(Θέλω) είναι αρκετά ευκολομνημόνευτο, με τα πλήκτρα να βγαίνουν μπροστά απ’ τις κιθάρες και να δίνουν το ρυθμό. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για το απόλυτο συναυλιακό κομμάτι, μιας και το ρεφραίν προσφέρεται για ένα παιχνίδι μεταξύ μπάντας και κοινού.

Εκτός από τις συνθέσεις αυτού του album, που είναι φανταστικές, καλό θα ήταν να γίνει και μια αναφορά στα video-clips που το συνόδευσαν. Ειδικά τα videos για τα “Ich Will” και “Sonne” είναι υπερπαραγωγές.

Με αυτό το album οι Γερμανοί απέδειξαν ότι μπορούν, εκτός από το να παίζουν σε τυπικούς industrial ρυθμούς, να συνθέτουν όμορφες μελωδίες που καρφώνονται στο μυαλό με τη μία. Το Mutter είναι ένας δίσκος ποικιλόμορφος, έχει όλα όσα περιμένεις και δεν περιμένεις να ακούσεις, και μας δείχνει πόσο ικανοί μουσικοί είναι οι Rammstein. Κάτι που το αποδεικνύει και η συνέχειά τους άλλωστε.

Till Lindemann: φωνητικά, Richard Z. Kruspe: lead κιθάρα, Paul Landers: rhythm κιθάρα, Oliver “Ollie” Riedel: μπάσο, Christian “Flake” Lorenz: πλήκτρα, Christoph “Doom” Schneider: drums