| Τα 20 Death Metal albums που πρέπει να έχετε στην δισκοθήκη σας! |
 |
| Συντάχθηκε απο τον/την Aντώνης "Florida Death Metal" Κατσαρός |
| Δευτέρα, 24 Ιαν 2011 17:36 |
|
Ας αρχίσουμε λοιπόν...
Obituary – Cause of Death (1990)  Δεν ξέρω εάν οι Obituary είναι το συγκρότημα που όρισε το αργό death metal, αλλά σίγουρα μετά το “Cause of Death” πολλές μπάντες πήραν το μήνυμα!Ερχόμενοι από τη Florida, οι αδερφοί Tardy (John-φωνητικά & Donald-drums) μαζί με τους James Murphy(lead κιθάρα) και Trevor Peres(ρυθμική κιθάρα), έκαναν έναν δίσκο ο οποίος κατά γενική ομολογία τελειοποίησε τον ήχο του συγκροτήματος, ανοίγοντας παράλληλα έναν νέο δρόμο στο death.
Η υπέροχη φωνή του Tardy ο οποίος μπορεί σε ορισμένα σημεία να γρυλίζει παρά να λέει τους στίχους, αλλά διάολε αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει! Τα ογκώδη rifs του Peres, σε συνδυασμό με την ξέφρενη lead κιθάρα του Murphy σε κάνει να θες να ακούσεις ξανά και ξανά όλο τον δίσκο, χωρίς να τον χορταίνεις ποτέ. Μέσα σε όλα αυτά, σου πετάνε και μια διασκευή στους Celtic Frost, για να αποδώσουν φόρο τιμής σε ένα από τα πρώτα ακραία συγκροτήματα του χώρου. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι κάτι παραπάνω από καλή, κάνοντας τον να ακούγεται όπως ακριβώς πρέπει: Ογκώδες και βαρύς. Επίσης ξεχωρίζει και το τρομερά υπέροχο εξώφυλλο.
Κομμάτια όπως τα “Dying”, “Find the Arise”, Chopped in Half”, “Cause of Death” και “Infected” κολλάνε απευθείας στο μυαλό και μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη μας, ακόμα και αν έχουμε χρόνια να ακούσουμε το άλμπουμ, πράγμα που αυτομάτως καθιστά το άλμπουμ κλασσικό!
Morbid Angel – Altars of Madness (1989)
 Όταν ακούμε την πόλη Florida των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και όταν ακούμε το “Morrisound studio” αμέσως έρχεται στο μυαλό μας μια λέξη: Death Metal.Στην Florida λοιπόν, και στα Morrisound Studios μπήκαν το 1989 τέσσερα παλικάρια για να ηχογραφήσουν την 2η προσπάθεια τους (η οποία ήταν ουσιαστικά η 1η, απλά το Abominations of Desolations μπήκε στο συρτάρι πριν ηχογραφηθεί). Πρόκειται για τους κιθαρίστες Trey Azagthoth και Richard Brunelle, τον drummer Pete "Commando" Sandoval και τον bassist/vocalist David Vincent οι οποίοι ηχογράφησαν το άλμπουμ τους με τίτλο Altars of Madness.
Το Altars of Madness ήταν ένα άλμπουμ που έσκασε σαν δυναμίτης στα κεφάλια των ανυποψίαστων ακροατών, το οποίο τους άφησε άναυδους με την ταχύτητα, την βρωμιά και την ακρότητα του, χωρίς όμως να υστερεί σε τεχνική. Ο συνδυασμός του grind με τον thrash ήχο, η κιθαριστική δύναμη των Azagthoth-Brunelle, η σαρωτική ταχύτητα του Sandoval, αλλά και ο όγκος που προσδίδει το μπάσο του Vincent σε συνδυασμό με τα δαιμονοειδή φωνητικά του, έκαναν αυτό το άλμπουμ κλασικό διαμάντι του death metal, που δεν πρέπει να λείπει από την δισκοθήκη κανενός!
Τέλος απλά να προσθέσω ότι με κομμάτια σαν τα “Suffocation”, “Maze of Torments”, “Lords of All Fevers and Plagues”, “Chapel of Ghouls”, “Damnation” και “Blasphemy” γεννήθηκε το Death Metal!
Deicide – Deicide (1990)
Nocturnus – The Key (1990)
 Συνεχίζουμε αλλά παραμένουμε στην Florida! Την εποχή εκείνη εάν έλεγες σε κάποιον ότι το death metal μπορεί να παιχτεί και με keyboards δύο πράγματα θα μπορούσαν να συμβούν: 1ον) να πέσει κάτω από τα γέλια αυτός που θα του το έλεγες, 2ον) να φας ντομάτες.Και όμως οι Nocturnus έβαλαν τον Louis Panzer να παίξει πλήκτρα μέσα στο ντεμπούτο άλμπουμ τους και κατέπληξαν τους πάντες! Με εναρκτήριο κομμάτι το Lake of Fire απλά καταλαβαίνεις το τι θα ακολουθήσει. Κάθε κομμάτι έχει καμιά ντουζίνα από riffs όλα καταιγιστικά και όλα τόσο πορωτικά που πραγματικά δεν θέλεις να τελειώσει ο δίσκος. Οι κιθάρες, σε συνδυασμό με την εφιαλτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα πλήκτρα δημιουργούν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα. Γιατί προσωπικά πιστεύω ότι πάνω απ’όλα η μουσική πρέπει να γεννά συναισθήματα!
Highlights του δίσκου το εναρκτήριο “Lake of Fire”, το “Neolithic”, το “Before Christ / After Death” και το “Driod Sector”.
Napalm Death – Harmony Corruption (1990)
 Οι βρετανοί Napalm Death έγιναν γνωστοί για το grindcore που έπαιζαν από την έναρξη τους μέχρι σήμερα. Μάλιστα το “Scum” του ’87 ήταν αυτό που προσωπικά πιστεύω ότι γέννησε το είδος. Όμως το 1990 έκαναν ένα διάλλειμα από το grind και έβγαλαν έναν δίσκο που μας πέταξε τα μυαλά στον τοίχο! Μιλάω για το “Harmony Corruption” το οποίο είναι ένας μουσικός ογκόλιθος του death metal. Η ιδιαιτερότητα του άλμπουμ αυτού πιστεύω πως βρίσκεται στην σύνδεση που έχει το ένα κομμάτι με το άλλο, κάνοντας μας να πιστεύουμε ότι ακούμε ένα μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι. Τα φωνητικά του Mark “Barney” Greenway είναι άψογα σε όλο το άλμπουμ. Επίσης ειδική μνεία πρέπει να γίνουν και στα drums του Mick Harris. Ακούστε τον τι παίζει στo “If the Truth Be Known”! Στην κιθαριστική δουλειά οι Mitch Harris και Jesse Pintado με τα riffs και τα solos τους δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ειδικά στα κομμάτια “Malicious Intent” και “Suffer The Children” όπου τα riffs είναι πραγματικοί ογκόλιθοι (στο πρώτο υπάρχει ένα από τα αγαπημένα μου riffs όλων των εποχών)!Αξίζει να σημειώσουμε και την συμμετοχή του Glen Benton και του John Tardy ως back vocals στο “Unfit Earth” κάνοντας το κομμάτι εξαιρετικά ιδιαίτερο.
Death – Human (1991)
 Κανονικά πρέπει να έχετε όλη την δισκογραφία των Death, αλλά επέλεξα να παρουσιάσω αυτό το άλμπουμ κυρίως για συναισθηματικούς λόγους.Εδώ ο Chuck μαζί με τον μικρό Θεούλη Steve Di Giorgio και τους Masvidal και Reinert σε κιθάρα και drums αντίστοιχα, έβγαλαν ένα άλμπουμ που ξέφυγε από τον στενό όρο του death metal και άγγιξε όσο ποτέ μέχρι τότε τα «κλειστά» σύνορα του progressive!
Τα “Suicide Machine”, “Together As One”, “Lack of Comprehension” και το καταπληκτικό instrumental “Cosmic Sea” είναι κάτι παραπάνω από highlights ενός άλμπουμ…
Δεν περιγράφω άλλο αυτό το άλμπουμ, απλά τρέξτε όσοι δεν το έχετε ακούσει, και φυσικά μετά ακούστε και όλη την δισκογραφία αυτού του υπέροχου μουσικού που μας άφησε για την all-star μπάντα του ουρανού.
Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω ότι στην Ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιείχε και διασκευή στους KISS!
At the Gates – Slaughter of the Soul (1995)
 Η Σουηδία πάντα είχε καλές σχέσεις με το Death Metal. Οι At the Gates ήταν ένας καλός εκπρόσωπος της χώρας, όμως με το Slaughter of the Soul (που έμελε να είναι το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος) έκαναν κάτι παραπάνω: Ίδρυσαν το New Wave of Swedish Death Metal στην μορφή που ξέρουμε σήμερα! Μελωδικό Death από το Γκέτεμποργκ με τους Anders Björler και Martin Lardsson να χαρίζουν πραγματικά πολύ όμορφες στιγμές στις κιθάρες και τον Tomas Lindberg να ορίζει το πώς πρέπει να τραγουδιέται το Swedish Death.Το περίεργο είναι ότι σήμερα το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν φαίνεται να συγκινεί τους νεότερους φίλους της σκηνής, χωρίς όμως να λαμβάνουνε υπόψη ότι αυτό είναι το εναρκτήριο λάκτισμα της μουσικής που ακούνε!
Δυστυχώς μετά από αυτό το άλμπουμ οι At the Gates διαλύθηκαν. Ή μήπως ευτυχώς; Ποτέ δεν θα μάθουμε…
Bolt Thrower – …For Victory (1994)
 Ακόμα ένα συγκρότημα που πρέπει να έχουμε τα άπαντα. Ενδεικτικά όμως εγώ βάζω αυτό το άλμπουμ πάλι για συναισθηματικούς λόγους.Οδοστρωτήρας είναι ίσως η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι αυτό το άλμπουμ. Οι Βρετανοί Bolt Thrower παίζουν ένα μοναδικό είδος death metal με στίχους εμπνευσμένους από πολέμους, το οποίο ξεχωρίζει από το πρώτο άκουσμα. Heavy riffs και ένας συμπαγής συνδυασμός drums και μπάσου, σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό που ακούς δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τανκ που έχει εισβάλει στην αυλή σου (ή στο μπαλκόνι σου τέλοσπάντων).
Για την φωνή του Willets δεν έχουμε να πούμε και πολλά, καθώς είναι τόσο χαρακτηριστική που ακόμα και με κλειστά αυτιά τον καταλαβαίνεις (εντάξει… υπερβολή
 ).Το For Victory περιέχει 10 ύμνους από τα οποία ξεχωρίζω τα “Remembrance”, “...For Victory”, “Lest We Forget” και “Armageddon Bound”.
Entombed – Clandestine (1991)
 Επιστροφή στη Σουηδία όπου συναντάμε ένα συγκρότημα που επηρέασε το κίνημα του Death Metal παγκοσμίως. Οι Entombed ίδρυσαν αυτό που λέμε Death n’ Roll. Αλλά αυτό έγινε κυρίως με το “Wolverine Blues” του 1993. Εδώ, το “Clandestine” ήταν πιο βρώμικο, πιο κοντά στο γνωστό death metal, αλλά υπάρχουν και κάποια στοιχεία του τι θα ακολουθήσει. Ένα μόλις χρόνο μετά το ντεμπούτο τους “Left Hand Path”, οι Entombed μας χάρισαν λίγο περισσότερο groove στην ήδη “άρρωστη” μουσική τους. Έχοντας πάρει ήδη την πρώτη “rock” ένεση στην σύνθεση των κομματιών τους, χωρίς όμως να ξεφύγει καθόλου από τα όρια του Death metal, η παρέα των Nicke Andersson στα φωνητικά και στα drums, Alex Hellid και Uffe Cederlund στις κιθάρες (ο 2ος έκανε και τα backing vocals) και ο Lars Rosenberg στο μπάσο έδωσαν μία νέα πνοή στο είδος, που ακολουθήθηκε από πολλούς.Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο booklet αναφέρεται ότι ο Johnny Dordevic έκανε τα φωνητικά, όμως δεν ισχύει, καθώς ο Andersson ήταν αυτός που έκανε την ηχογράφηση.
Κομμάτια όπως τα “Living Dead”, “Evilyn”, “Blessed Me” και “Crawl” θα μείνουν ανεξίτηλα στον χρόνο!
Carcass – Necroticism:Descanting the Insalubrious (1991)
 Επιστροφή στην Βρετανία για να συναντήσουμε τους νεαρούς (τότε) Carcass οι οποίοι είχαν ήδη χτίσει όνομα μέχρι την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ. Οι «γιατροί» όπως τους αποκαλούσαν γιατί η θεματολογία τους είχε να κάνει πολύ με την διαστροφική ιατρική (όπως την αποκαλούσαν οι ίδιοι), βγάζοντας το Necroticism άρχισαν να κατακτούν ένα ευρύτερο κοινό, πράγμα που ίσως ήταν η αρχή του τέλους τους. Το Necroticism ακροβατεί μεταξύ του gore/grind που έπαιζαν πριν από αυτό με το κλασσικό - ας πούμε - death που έπαιζαν μετά από αυτό. Αξέχαστα θα παραμείνουν τα κομμάτια “Incarnated Solvent Abuse”, “Lavaging Expectorate Of Lysergide Composition”, “Inpropagation” και “Pedigree Butchery”.Michael Ammot και Bill Steer στις κιθάρες κάνουν υπέροχη δουλειά (as usual που λέει και η γιαγιά μου).
Παρόλο που το επόμενο άλμπουμ τους (το “Heartwork”) αποτελεί ίσως την καλύτερη δουλειά τους, είναι πιο κοντά στο κλασικό death με αρκετή δόση μελωδίας ίσως. Γι αυτό επέλεξα το Necroticism που είναι ακριβώς μεταξύ των δύο αυτών εποχών τους. Ας μην ξεχάσουμε ότι μετά την επιτυχία του Heartwork η δισκογραφική τους εταιρεία τους πίεσε να γράψουν ακόμα πιο “χαλαρά” με αποτέλεσμα να τους ωθήσουν στην διάλυση...
Asphyx – Last One on Earth (1992)
 Ολλανδικός θάνατος! Οι Asphyx μετά το ψιλομέτριο ντεμπούτο τους “The Rack” (ή πιο σωστά, όχι και τίποτα σπουδαίο), μας πετάνε στα μούτρα το “Last One On Earth” και μας στέλνουν για βρούβες! Η φωνάρα του Martin Van Drunen σε συνδυασμό με τις καταπληκτικές υποχθόνιες συνθέσεις τους, μας σπρώχνουν σε εκρηκτικό headbanging. Ένα εκπληκτικό ευρωπαϊκό αριστούργημα από εκεί που πραγματικά δεν το περιμέναμε!Ο δίσκος έχει και μία ιστορία: Κανονικά στο άλμπουμ ήταν να τραγουδίσει ο μπασίστας του συγκροτήματος, ο Ron van Pol. Όμως οι Asphyx έδωσαν τα κομμάτια τους στον Martin Van Drunen, ο οποίος έγραψε τους στίχους και τα τραγούδισε μόνος του, χωρίς να ξέρει ότι οι Asphyx τον ηχογραφούν. Τελικά οι Asphyx αποφάσισαν ότι ήταν μια χαρά έτσι και ο Van Pol δεν τραγούδισε ποτέ (ούτε καν τους στίχους δεν είχε προλάβει να γράψει).
Αν θα έπρεπε να διαλέξω κάποια κομμάτια από αυτό το άλμπουμ, αυτά θα ήταν: "M.S. Bismark", "The Krusher", "Last One on Earth" και "Food For the Ignorant".
Six Feet Under – Haunted (1995)
 Σε μερικούς ίσως να μην αρέσει αυτή η πρόταση, αλλά προσωπικά αυτό το all star άλμπουμ του Death Metal της Florida μου άρεσε όσο λίγα!Η συνάντηση του Allan West - κιθάρες (Obituary) και του Terry Butler - μπάσο (Death, Massacre), μαζί με τον φοβερό Chris Barnes - φωνή (Cannibal Corpse), οι οποίοι πήραν και τον νεαρό και άγνωστο τότε drummer Greg Gall και δημιούργησαν ένα άλμπουμ ορόσημο του Φλοριντιανού (αν μπορώ να το πω έτσι) Death Metal! Αργόσυρτο κυρίως death με αρκετά groovy σημεία (τα οποία αργότερα στην πορεία τους έγιναν πιο εμφανή), με τα γρυλίσματα του Barnes να δίνουν και να παίρνουν. Σε ορισμένα σημεία θα σας θυμίσουν έντονα Obituary και το βρίσκω απόλυτα λογικό, λόγω της παρουσίας του Alan West. Ειδικά η έναρξη του “Beneath a Black Sky” είναι ολόιδια με το “The End Complete”. Αλλά αυτό λίγο μας χαλάει, μιας και ο δίσκος έχει διαμάντια όπως τα “Enemy Inside”, “Lycanthropy”, το προαναφερθέν “Beneath a Black Sky” και το “Human Target”. Σε γενικές γραμμές όμως είναι ένας δίσκος που ακούγεται μονοκοπανιά! The blood of the wolf infects my body, in the night hear my howling!
Cannibal Corpse – The Bleeding (1994)
 Εδώ έχουμε το συγκρότημα του Chris Barnes, πριν αυτός το παρατήσει για τους Six Feet Under…Η αλήθεια είναι ότι φεύγοντας ο Barnes από τους Corpse και παράλληλα η πρόσληψη του νεαρού George Fischer, έδωσε άλλη πνοή στο συγκρότημα παίζοντας πιο τεχνικά (αν μπορούμε να το πούμε έτσι). Όμως ποτέ δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτό το αριστούργημα (προσωπική άποψη πάντα)!
Όντας η τέταρτη κυκλοφορία τους (πέμπτη αν συμπεριλάβουμε και το “Hammer Smashed Face” EP του 1993) οι Cannibal Corpse εμφανίστηκαν πιο ώριμοι από ποτέ. Οι Owen και Barret δίνουν ρέστα στις κιθάρες τους, οι οποίες βγάζουν μία αρρώστια που δεν έχουμε ξανασυναντήσει από τότε στους Corpse, είναι η αλήθεια. Μαζί τους πήραν τα πάνω τους και οι Webster και Mazurkiewicz στο μπάσο και στα drums αντίστοιχα, προσφέροντας ένα καλοδεμένο rhythm section. Η φωνή του Barnes έχει φτάσει σε άλλα επίπεδα (βασικά έπιασε ταβάνι) και όλοι μαζί μας προσφέρανε αυτόν τον δίσκο, που δύσκολα ξεκολλούσε από τα πίκαπς μας!
Κομμάτια που (δύσκολα) ξεχωρίζουν είναι τα: “Staring Through the Eyes of the Dead”, “Fucked With a Knife”, “Pulverized” και το ομώνυμο.
Massacre – From Beyond (1991)
 Φλόριντα – Φλόριντα με το death metal σου…Ακόμα μία μπάντα (η οποία είναι και η τελευταία στην λίστα μας) μας έρχεται από εκεί για να προσθέσει ένα λιθαράκι στο μεγαλείο του Death Metal. Στο ντεμπούτο τους (και τελικά το ένα από τα δύο μόλις albums που μας προσέφεραν οι Massacre) φάνηκε από την πρώτη στιγμή ότι λατρεύουν τους Death, αφού τελευταίο κομμάτι δεσπόζει η διασκευή τους στο “Corpse Grinder”. Αμέσως μετά παρατηρούμε ότι τα μέλη της αποτελούν είτε πρώην μέλη των Death είτε πρώην μέλη της μπάντας που στην συνέχεια έγιναν οι γνωστοί Death (μιλάω φυσικά για τους Mantas). Ο Kam Lee ήταν στους Mantas, και μπορώ να πω ότι τα φωνητικά του είναι ίσως από τα πιο άρρωστα που έχω (ή τουλάχιστον είχα) ακούσει μέχρι τότε! Στους Mantas ήταν και ο κιθαρίστας Frederick "Rick Rozz" DeLillo, ο οποίος εδώ αναλαμβάνει όλες τις κιθάρες μόνος του. Ο πανταχού παρόν Terry Butler συναντάτε και εδώ με το μπάσο του, ενώ την τετράδα κλείνει ο Bill Andrews των Death. Στα ίδια περίπου επίπεδα κυμαίνεται το όλο το άλμπουμ τους το οποίο θυμίζει αρκετά Death, αλλά σε πιο άρρωστη μορφή. Δεν ξέρω πως αλλιώς να σας το εξηγήσω, πρέπει να το ακούσετε για να καταλάβετε τι εννοώ… (Φυσικά μιλάω για τους Death της πρώτης εποχής).
Να κάνουμε και μία αναφορά στο εξώφυλλο του Edward J. Repka και να σας βάλω ένα quiz: Ποιανού συγκροτήματος (ελληνικού) που έβγαλε δίσκο πέρσι μοιάζει πολύ;
Benediction – The Grand Leveller (1992)
 Επιστροφή στην Μεγάλη Βρετανία με το 4ο και τελευταίο μεγάλο συγκρότημα του Death Metal που βγήκε από το νησί. Οι Benediction μετά το πολύ καλό ντεμπούτο τους “Subconscious Terror”, έβγαλαν τον άσσο από το μανίκι τους και μας έδωσαν το “The Grand Leveller” ακριβώς μία χρονιά μετά!Το άλμπουμ είναι τόσο βαρύ, όσο μία μπουλντόζα (το έχουν αυτό οι άγγλοι έτσι και αλλιώς). Αυτοί εδώ πρέπει να είχαν μελετήσει νότα προς νότα τους δίσκους των Black Sabbath και αφού το έκαναν, αποφάσισαν να ρίξουν έναν με δύο τόνους τσιμέντο πάνω τους για να βαρύνουν κι άλλο. Όπως καταλαβαίνετε Peter Raw και Daren Brooks κάνουν ότι μπορούν για να μας πάρουν τα αυτιά, ενώ πίσω τους έχουν έναν τρομερό drummer τον Ian Treacy και μπροστά τους τον επίσης καταπληκτικό frontman Dave Ingram (τοο οποίου το όνομα του τότε μας θύμιζε τρομερά τον μπασκετμπολίστα David Ingram
).Έχουμε και μία συμμετοχή του Karl Willets στο κομμάτι “Jumping at Shadows” κάνοντας backing vocals, αλλά και μία διασκευή στους Celtic Frost με το κομμάτι “Return to the Eve”. Έπος!
Vital Remains – Forever Underground (1997)
 Είπα ότι τελειώσαμε με τη Florida, δεν τελειώσαμε όμως με τις ΗΠΑ, καθώς από το Rhode Island μας έρχονται οι Vital Remains να μας πάρουν τα μυαλά!Η τρίτη full length κυκλοφορία των σατανικών Vital Remains έχει να μας δώσει πολλά πράγματα και μάλιστα σε μόλις έξι κομμάτια! Ναι, καλά διαβάσατε, ο δίσκος περιέχει έξι τον αριθμό έπη, εκ των οποίων το ένα είναι μονόλεπτο instrumental. Οι Tony Lazaro στις κιθάρες και το μπάσο, Joe Lewis στα φωνητικά και David Suzuki στα drums, στα σόλο της κιθάρας και στο μπάσο, έβγαλαν αυτό το μικρό αριστούργημα από την Osmose Records. Θα παρατηρήσατε ότι και ο Lazaro και ο Suzuki παίζουν μπάσο. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν διευκρινίστικε ποιος και που έπαιξε μπάσο στα κομμάτια. Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο κομμάτι “I Am God”, το οποίο συμπεριλήφθηκε και σε μία συλλογή της Osmose Records αν θυμάμαι καλά μαζί με ένα cd των Rotting Christ. Το κομμάτι αυτό είναι διάρκειας 09:37 και στην μέση περιέχει ένα πραγματικά πολύ όμορφο σημείο με ισπανικές κιθάρες και ένα ακόμα πιο τέλειο σόλο! Αν δεν θέλετε να ακούσετε όλο το άλμπουμ, τουλάχιστον ακούστε αυτό το κομμάτι…
Edge of Sanity – The Spectral Sorrows (1993)
 Επιστροφή στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Σουηδία. Τον Dan Swano τον γνωρίζουμε όλοι λίγο-πολύ. Με τους Edge of Sanity λοιπόν, κυκλοφόρησαν το 1993 την τρίτη συνολικά κυκλοφορία τους και κορυφαία ίσως μέχρι και σήμερα. Οι Edge of Sanity με το “The Spectral Sorrows” πέρασαν επικίνδυνα τα στενά όρια του Death και πάτησαν στο progressive με κόστος (τότε) τον κόσμο να μην τους αρέσει αυτή η αλλαγή. Μετά από καιρό όμως, όταν όλοι συνηθίσαμε τον ήχο του (και προσθέσαμε θέλοντας και μη και άλλα ακούσματα στο ρεπερτόριο μας), αρχίσαμε να θεοποιούμε αυτό το άλμπουμ, όπως και σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις (ενδεικτικά να αναφέρω το Icon των Paradise Lost, το Seventh Son των Maiden και το Renewal των Kreator).Ο Swano λοιπόν σε φωνητικά, πιάνο (!) και κιθάρα, μαζί με τον Sami Nerberg στην κιθάρα, τον
Benny Larsson στα drums και στα κρουστά και τον Andreas Axelsson επίσης κιθάρα, αλλά να αναλαμβάνει και το μπάσο, καθώς ο κανονικός μπασίστας τους ο Anders Lindberg υπηρετούσε τη πατρίδα (είδατε που καμιά φορά συμβαίνουν και στο εξωτερικό αυτά τα πράγματα;), μας έδωσαν στο πιάτο ποιοτικό progressive death metal. Άσχετα αν εμείς τότε δεν το παίρναμε, μετά όμως το τιμήσαμε δεόντως!
Να προσθέσουμε ότι κάπου στην μέση του άλμπουμ υπάρχει και μία (υπέροχη) διασκευή του “Blood of My Enemies” των Manowar!!!
Unleashed – Where No Life Dwells (1991)
 Οι Bathory είχαν σφυρίξει την έναρξη του Viking Metal λίγα χρόνια πριν. Οι Unleashed έπιασαν το μήνυμα και το πέρασαν από τα δικά τους φίλτρα, έτσι το 1991 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους με τίτλο “Where No Life Dwells”. Πρώιμο Viking Death Metal να το ονομάσω; Ίσως να είναι και υπερβολικό. Το θέμα είναι ότι και αυτοί έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην πορεία του είδους.Οι Unleashed έχουν έναν δικό τους ήχο που τους ξεχωρίζεις αμέσως όταν τους ακούς. Αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα, ειδικά όταν στον κλάδο που βρίσκετε η μουσική σου είναι αρκετά δύσκολο να το καταφέρεις. Ο Johny Hedlund (τον οποίο τον ξέρουμε και από τους Nihilist) δίνει έναν αρκετά διαφορετικό τόνο στη μουσική των Unleashed με την διαολοφωνή του.
Από αυτό το άλμπουμ θα ξεχώριζα τα κομμάτια “Dead Forever”, “For They Shall Be Slain”, “The Dark One” και το “Unleashed”.
Dismember – Massive Killing Capacity (1995)
 Παραμένουμε στην Σουηδία και πραγματικά δυσκολεύτηκα αρκετά για να αποφασίσω πιο δίσκο να επιλέξω από τους Dismember… Τελικά επέλεξα το Massive για λόγους συναισθηματικούς θα πω πάλι για να ξελασπώσω .Οι Dismember μοιάζουν σαν αδερφάκι των Entombed, αλλά παράλληλα είναι και αρκετά διαφορετικοί! Με έναν βρώμικο ήχο, riffs που δεν μοιάζουν και τόσο με death metal (με την στενή έννοια του όρου) και μία φωνή τόσο μα τόσο βρώμικη, που τελικά αναρωτιέσαι αν αυτό που ακούς είναι death metal ή κάτι άλλο. Και όμως κυρίες και κύριοι, αυτό το άλμπουμ ΕΙΝΑΙ Death Metal!
Σε μία χρονιά που κυκλοφόρησαν οι At The Gates το κύκνειο άσμα τους, οι Dark Tranquillity το καταπληκτικό The Gallery δίνοντας μία περισσότερη μελωδικότητα στο Death Metal, οι Dismember έρχονται για να κρατήσουν τις ισορροπίες και να φωνάξουν ότι είναι και αυτοί εδώ!
Για το Casket Garden ρε γαμώτο!!!
Pestilence – Consuming Impulse (1989)
 Οι Ολλανδοί Pestilence ξεκίνησαν ως μία Thrash Metal μπάντα, συνέχισαν ως Death Metal και τελείωσαν πριν διαλυθούν (και επανασυνδεθούν το 2008) ως progressive…Τι ήταν όμως αυτό που τους άλλαξε από thrash σε death; Μα το “Consuming Impulse” φυσικά! Με την φωνή του Martin Van Drunen (Asphyx) στο δυναμικό τους οι Pestilence μας έδωσαν ένα ακόμα διαμάντι του Ευρωπαϊκού Death Metal. Το 1989 όταν και κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος ήταν πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς σε πιο από τα δύο παρακλάδια του metal μπορείς να τοποθετήσεις αυτό το άλμπουμ. Στην αρχή όλοι έλεγαν thrash, μα thrash δεν ήταν. Αργότερα, όταν έκανε για τα καλά το death την εμφάνιση του, το έλεγαν death/thrash. Όμως σήμερα όταν το ακούς λες “αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από death και μάλιστα καλοπαιγμένο”! Οι Pestilence είχαν χτυπήσει φλέβα χρυσού με τον Van Drunen, μία συνεργασία η οποία δυστυχώς δεν συνεχίστηκε…
Εννοείτε ότι έχουν μείνει απ'έξω πολλά πολλά albums που ίσως άξιζαν μία θέση εδώ. Αλλά, όσοι από εσάς θέλετε να αρχίσετε να ακούτε death, πιάστε αυτά τα albums και εμείς εδώ είμαστε για να σας πούμε άλλα τόσα (και όχι μόνο).
|
Παρακάτω θα βρείτε τα 20 άλμπουμ που (κατά την προσωπική μου γνώμη) πρέπει να έχει κάποιος στην δισκοθήκη του, ακόμα και αν δεν είναι fan του είδους!
O Glen Benton δεν θα μπορούσε να λείψει από αυτή τη λίστα. Οι Deicide (από τη Florida και αυτοί) στις μέρες μας έχουν γίνει μία love/hate μπάντα. Όμως τότε που κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο των Deicide, έκαναν θραύση! Ακραίο brutal death metal (για την εποχή) με φωνητικά που άλλοτε είναι βαθιά και άλλοτε τσιριχτά, μας έκαναν να ανατριχιάζουμε. Οι στοίχοι είναι αφιερωμένοι στον άρχοντα του σκότους, οι οποίοι έφεραν πολλές φορές τον δημιουργό τους Glen Benton σε αντιπαράθεση με την εκκλησία και μάλιστα σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Το κομμάτι που ξεχωρίζει ιδιαίτερα από αυτό το άλμπουμ είναι το “Dead By Dawn”, χωρίς φυσικά να υστερούν τα υπόλοιπα (Lunatic of God's Creation, Deicide, Day of Darkness κλπ). Παραγωγός αυτού του άλμπουμ δεν ήταν άλλος από τον πασίγνωστο (και πίσω από κάθε άλμπουμ – διαμάντι του death metal της εποχής εκείνης) Scott Burns, ο οποίος σχεδίασε και το λογότυπο του συγκροτήματος!