3 διαφορετικά live την ίδια μέρα, συνδυασμένα και με τους αποχωρήσαντες για το Keep It True Festival…λίγο πολύ, όλα αυτά μαζί με κάνουν να πιστεύω πώς και τα 60-70 άτομα που είχαμε γύρω μας ήταν πολλά!

Σε ολοκαίνουριο χώρο, χώρο-δημιουργία ανθρώπων που έχουν ζήσει και με το παραπάνω το χώρο του metal στην Ελλάδα, έκαναν την εμφάνιση τους οι Dark Nightmare, Sorrows Path και Crimson Fire. Δυστυχώς, το πρόγραμμα πήγε πολύ πίσω, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν πρώτοι οι Crimson Fire στη σκηνή με περίπου μιάμιση ώρα καθυστέρηση.

Και για να μη χρειαστεί να τα λέω συνέχεια για την κάθε μπάντα, ας ξεκινήσω λέγοντας πώς ο ήχος ήταν τραγικός! Μεγάλης έντασης και πολύ κακός, μία θα χάναμε τις κιθάρες, μία τα μικρόφωνα….μόνο τα drums, μάλλον, ακούγαμε τέλεια. Αλλά εκεί που θες να βρίσεις, να πεις τόσα πράγματα από την απογοήτευση σου που δεν ακούς αυτό που περιμένεις να ακούσεις, ξάφνου, βλέπεις το αφεντικό, να ανεβαίνει στη σκηνή και να ζητάει συγγνώμη για την όλη κατάσταση και να ζητάει την κατανόηση μας, μιας και ήταν το πρώτο τους live (σ.σ.: οι πληροφορίες λένε πώς και την προηγούμενη μέρα έγινε μια απόπειρα για κάποιο μικρότερο live, και μάλιστα black metal σχημάτων, αλλά εφόσον δεν τις επιβεβαίωσα, συνεχίζω..). και σας ρωτάω…σε όσα live έχει πάει ο καθένας, πόσες φορές έχει δει άνθρωπο να ζητά συγγνώμη για κάτι τέτοιο? Εγώ προσωπικά ποτέ! Γι’αυτό και δίνω τα συγχαρητήρια μου στον άνθρωπο αυτό.

Στα συναυλιακά τώρα, οι Crimson Fire ανέβηκαν στη σκηνή με περίσσεια όρεξη, κέφι και πειράγματα-γελάκια με το κοινό, παρουσιάζοντας κομμάτια από την πρώτη τους full length δουλειά, “Metal Is Back”, και πέραν των όποιων θεμάτων στον ήχο, μπορώ να πω πώς και ο τραγουδιστής τους, δεν ήταν και στην καλύτερη ίσως μέρα, ενώ και γενικότερα το line-up, μιας και είναι αρκετά φρέσκο, θέλει δουλειά και δέσιμο, με τα παλαιότερα μέλη.

Οι Sorrows Path ήταν αυτοί που μάλλον είχαν τον καλύτερο ήχο από όλους. Σαν επαγγελματίες ανέβηκαν στη σκηνή και σαν επαγγελματίες κατέβηκαν από αυτήν. Μας παρουσίασαν κυρίως κομμάτια από την τελευταία τους, πάρα πολύ καλή δουλειά “The Rough Part Of Nihilism”, ενώ η “μηχανή” που βρισκόταν πίσω από το drumkit άφησε πολύ κόσμο με ανοιχτό το στόμα.

Τελευταίοι, αγαπημένοι πολλών, οι Dark Nightmare. Η μπάντα δυστυχώς είχε ΠΟΛΥ δυνατό ήχο, με αποτέλεσμα όσοι ήταν μπροστά στη σκηνή να ενοχλούνται από τη μεγάλη ένταση…οι έχοντες ωτοασπίδες (σ.σ.: moi!), την έβγαλαν καθαρή. Ό,τι και να πούμε για τα κομμάτια που ακούσαμε θα είναι λίγο. Πολύ καλή απόδοση των κομματιών τους, τρομερή συμμετοχή από το κοινό, ενώ μεγάλη χαρά που δίνεται κάθε φορά που ακούω το “Strange Night” που μπορεί να μην είναι το πιο αντιπροσωπευτικό τους κομμάτι, αλλά ως γνωστόν, το κάτι διαφορετικό είναι αυτό που σου κολλάει! Δεν τολμάω καν να μπω στη διαδικασία και να πω το τι έγινε στο “Dragonlakes”, υπάρχει λόγος που τους στιγμάτισε αυτός ο ύμνος!

Δυστυχώς όπως προείπα, η προσέλευση του κόσμου ήταν πολύ μικρή, αλλά και πάλι…αυτοί έχασαν!

Συγχαρητήρια στις μπάντες, συγχαρητήρια στο Guillotine Club!