To festival “Power of the Night” διεξήχθει για 5^η συνεχόμενη χρονιά στην Κύπρο χαρίζοντας άφθονο κέφι και ατόφιο heavy metal.

DAY 1

Παρότι έφτασα με κάποια καθυστέρηση στον χώρο διεξαγωγής του φεστιβάλ, δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι Temple of Evil, όπως περίμενα. Τελικά λίγο αργότερα μας ανακοινώθηκε ότι ακυρώσανε οι Metal Blade, λόγο στρατού (η μεγάλη μάστιγα της νεολαίας στην Κύπρο…). Πάντως και η προσέλευση του κόσμου δεν ήταν η αναμενόμενη μέχρι εκείνη την ώρα.

Temple of Evil

Περίπου στις 7 βγήκαν στην σκηνή οι Temple of Evil, ξεκινώντας με 2 δικά τους κομμάτια. Το death/thrash που παίζουν τα παιδιά είναι πολύ υποσχόμενο. Στην συνέχεια μας ταρακούνησαν αρκετά με το “Dead Embryonic Cells” των Sepultura, το οποίο υποδέχτηκε από το κοινό πολύ θερμά και αυτό συνεχίστηκε και στα επόμενα 2 δικά τους κομμάτια. Οι νεαροί κλείσανε με το “Orgasmatron” (σε διασκευή τύπου Sepultura) και πείτε μου… μετά από αυτό, ήταν δυνατόν να μην τους συμπαθήσω;

HardRaw

Οι Hardraw είναι ένα συγκρότημα που προσφέρει αυτό που ξέρει να κάνει καλά: Καθαρό, ατόφιο metal! Τα κομμάτια διαδέχονταν το ένα μετά το άλλο κάνοντας το κοινό να παραληρεί. Όμορφες στιγμές ήταν οι δύο λυκάνθρωποι που ανέβασαν τα λάβαρα του πολέμου στην σκηνή αλλά και η έκπληξη της κοινής παρουσίας των τραγουδιστών Τάσο Καρωνιά (των RUST) και Πέτρο Λεπτό( των Solitary Sabred) , οι οποίοι όλοι μαζί τραγούδησαν για τους φίλους του metal στην Κύπρο!

Λίγο πριν το επόμενο συγκρότημα, έπαιξε ένα βίντεο από συναυλία του Ronnie James Dio, μιας και το festival είναι αφιερωμένο σε αυτόν, καθώς και στα αδικοχαμένα θύματα της ασφάλτου.

Arryan Path

Οι Arryan Path παραχώρησαν την σειρά τους στους Zenith, μιας και οι τελευταίοι είναι  αρχαιότεροι, έτσι εμφανίστηκαν πριν από αυτούς. Βγήκαν ορεξάτοι στη σκηνή, κινητικότατοι, με τον Νικόλα να είναι σε εξαιρετική φόρμα. Ξεκίνησαν με το “Minas Tirith” και στην συνέχεια αποδώσανε τιμή στον Dio, παίζοντας το “Neon Knights”. Η συνέχεια δεν μας άφησε να πάρουμε ανάσα:” Molon Lave”, “Arryan Path” και “Road to Macedonia”, για να κλείσουν με το “Epic of the Sorrowful Argonaut”. Μας τίναξαν τα μυαλά και μάλιστα έχοντας στην σύνθεση τους session drummer, ο οποίος είχε κάνει μόλις 3 μέρες  πρόβα με τα παιδιά, αλλά αυτό δεν φάνηκε καθόλου!

Zenith

Η επιστροφή των Zenith ύστερα από περίπου 15 χρόνια ήταν αν μη τι άλλο δυναμική! Παρά τα μικρά προβλήματα του ήχου που τους βγήκαν στην αρχή, δεν το έβαλαν κάτω και έκαναν μια υπέροχη εμφάνιση.  Για τους σκοπούς του reunion αυτού, προβάλλονταν φωτογραφίες του συγκροτήματος από τα νιάτα του. Είχε πλάκα να βλέπεις τα νεαρά παιδιά στις φωτογραφίες να είναι πλέον μεσήλικες άνθρωποι, με τα παιδιά και τις οικογένειες τους στο πλευρό τους.  Οι Zenith μας πρόσφεραν ορισμένα δικά τους τραγούδια, αλλά μας έδωσαν να καταλάβουμε με τις διασκευές στα “Crazy Train”, “Fool for your lovin’”, “Perfect Strangers”, “Highway Star” και φυσικά ο χαμός που έγινε στο “Don’t Talk to Strangers”. Πιστεύω πως και οι ίδιοι την καταχάρηκαν αυτή την εμφάνιση τους.

Marauder

Δυστυχώς λόγο υποχρεώσεων, δεν είδα όσο ήθελα τους Marauder. Με το ζόρι πρόλαβα τα δύο πρώτα τους τραγούδια. Πάντως φάνηκαν πολύ δεμένοι στην σκηνή και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοια festival, είχαν τον καλύτερο ήχο από όλους.

Πολύ θετικά πέρασε λοιπόν η πρώτη βραδιά του Power of the Night. Το μόνο αρνητικό της βραδιάς ήταν η μικρή προσέλευση κόσμου, που πραγματικά με παραξένεψε.

DAY 2

Η δεύτερη μέρα είχε περισσότερο κόσμο από την πρώτη, ίσως λόγο των headliners ή ίσως λόγο της ημέρας…

Χωρίς καθυστέρηση πρώτοι ανέβηκαν στην σκηνή οι νεαροί Teror

Teror

Καιρό είχα να δω onstage τρίο, αν και περίμενα ότι θα έβλεπα σήμερα τους Solitary Sabred, τελικά και οι Teror αποτελούνται από τρία νεαρά παιδιά. Πολύ όμορφο thrash Γερμανικής σχολής, κάνοντας όμως παράλληλα αρκετές αναφορές στο Bay Area (άλλωστε κάνανε διασκευή στους Megadeth). Πάντως τόσο οι διασκευές, όσο και τα δικά τους κομμάτια προθέρμαναν για τα καλά το κοινό, ενώ οι ίδιοι ήταν κινητικότατοι στην σκηνή και φάνηκαν να το διασκεδάζουν.

Mετά από τέτοια εμφάνιση, εγώ προσωπικά έτρεξα να αγοράσω το demo τους!

Solitary Sabred

Οι Solitary Sabred φαίνεται ότι έχουν χτίσει ένα δικό τους κοινό στην Κύπρο. Έκαναν ένα αρκετά τίμιο show, αν και συνάντησαν κάποια τεχνικά μικροπροβλήματα, παρόλα αυτά δεν έχαναν το κέφι τους και συνέχιζαν να προσφέρουν δικά τους κομμάτια από τις δουλειές τους, οι οποίες κινούνται σε καθαρό heavy metal με αρκετές επιρροές από Manowar. Highlight το κομμάτι στο οποίο τραγούδησε μαζί με τη γυναίκα του ο Πέτρος Λεπτός (τραγουδιστής των Solitary Sabred).

Winter’s Verge

Οι Winter’s Verge είναι επίσης ένα ακόμα συγκρότημα που έχει χτίσει το δικό του κοινό στην Κύπρο, έπαιξαν κομμάτια από τις κυκλοφορίες τους, τα οποία είχαν μεγάλη αποδοχή. Το μελωδικό heavy/power που παίζουν είναι πολύ αγαπητό στο κοινό, το οποίο δεν σταμάτησε να τραγουδάει μαζί τους και ιδιαίτερα σε αυτά του δεύτερου άλμπουμ τους. Κλείσανε την πολύ αξιόλογη εμφάνιση τους με την διασκευή – φόρο τιμής στον Dio, “Holy Diver”.

R·U·S·T

Το βιντεάκι με τον φλεγόμενο αετό, ο οποίος ξεπηδά από την φωτιά και έρχεται να συγκρουστεί στην σκηνή, έδωσε το έναυσμα ότι ανεβαίνουν στην σκηνή οι R·U·S·T!

Τι να πει κανείς για αυτούς; Είναι σίγουρα το πιο αγαπημένο γκρουπ της Κύπρου, κινητικότατοι πάνω στην σκηνή και όχι μόνο. Τα παιδιά δίνουν ένα show από αυτά που λίγοι μπορούν και ξέρουν να δίνουν. Βγαλμένο κατευθείαν από τα 80’s με σπαθιά και σφυρηλάτισμα αμονιού, λάβαρα, μηχανές και γυναίκες, αστυνομικούς να δένουν τον κιθαρίστα και πολλά ακόμα…

Από τα πιο ευχάριστα της βραδιάς ήταν η ανακοίνωση τους ότι ετοιμάζουν άλμπουμ (επιτέλους λέω εγώ), το οποίο θα έχει θέμα την εισβολή στην Κύπρο και από το οποίο μας έπαιξαν το κομμάτι “S.O.S.” το οποίο ήταν αρκετά δυναμικό.

Πραγματικά απόλαυση να τους βλέπουμε στην σκηνή, δίνουν πάντα τον καλύτερο εαυτό τους και τους αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια. Άλλωστε τα πήραν και από μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής, όπως πχ ένας τραγουδιστής μεγάλου ελληνικού συγκροτήματος μετά το show, τους είπε: “Αυτό που κάνατε σήμερα εκεί πάνω, είναι καθαρό, ατόφιο heavy metal”!

Ross the boss

Η στιγμή που όλοι περιμέναμε έφτασε. Αν και ήμασταν ακόμα ζαλισμένοι από την εμφάνιση των R·U·S·T, εντούτοις όταν ανέβηκε ο Ross και η παρέα του στην σκηνή, τα ξεχάσαμε όλα. Το ξεκίνημα ήταν λίγο μουδιασμένο μπορώ να πω, κυρίως λόγο των κομματιών από την προσωπική μπάντα του Ross, τα οποία δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι άσχημα, αλλά όλοι περιμέναμε τα κομμάτια των Manowar. Άλλωστε είναι σχεδόν απίθανο να τους δούμε στην Κύπρο, οπότε περιμέναμε από τον Ross να μας αποζημιώσει.

Πάντως αξίζει να σημειώσουμε ότι πολύ καλό ακούγεται το κομμάτι με τίτλο “Dead Man’s Curve”  από το επερχόμενο νέο τους άλμπουμ.

Αφού μας έπαιξαν το Hail to England, παραφρασμένο σε Hail to Cyprus, ανέβηκε στην σκηνή ο Scott Columbus! Ο πανικός που ακολούθησε με τα κομμάτια των Manowar ήταν αναμενόμενος. Μάλιστα σε κάποια φάση ο Scott έπαιζε μαζί με τον drummer του Ross, Matthias Mayer! Το playlist της βραδιάς ήταν:

1.       Blood of Knives

2.       Death & Glory

3.       Death Tone

4.       Shell Shock

5.       God of Dying

6.       Gloves of Metal

7.       We Will Kill

8.       Dead Man’s Curve

9.       Great God’s Glorious

10.   Hail to Cyprus

11.   Blood of My Enemies (w/ Scott Columbus)

12.   Kill With Power (w/ Scott Columbus)

13.   Fighting the World (w/ Scott Columbus)

14.   Blood of the Kings ((w/ Scott Columbus))

Encore:

15.   Hail and Kill

16.   Battle Hymn

Ο Ross the Boss ήταν υπέροχος, ενώ αρκετά δυναμικός ήταν και ο μπασίστας του, ο Carsten Kettering. Για τον τραγουδιστή Patrick Fuchs δεν θα πω πολλά, μπορεί να μην πιάνει τον Adams, αλλά τα έδωσε όλα και ήταν και ομιλητικότατος.

Σε γενικές γραμμές ήταν ένα πολύ όμορφο φεστιβάλ, το οποίο αξίζει από κάθε άποψη.

Εντυπωσιακό ήταν ότι τα συγκροτήματα εμφανίζονταν με φανέλες των άλλων συγκροτημάτων της βραδιάς, πράγμα που δείχνει πόσο στηρίζονται μεταξύ τους τα παιδιά της τοπικής σκηνής, και φυσικά αυτό μόνο καλό είναι!

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά που έτρεξαν (RUST και Hardraw, με την πολύτιμη στήριξη του Φοίβου Παπαδόπουλου της Pitch Black Records) για να το διοργανώσουν και να είναι σίγουροι ότι και του χρόνου θα είμαστε εκεί! Το μόνο που εύχομαι είναι να έχουν περισσότερο κόσμο…