Προκατάληψη και υποψία…μόνο με αυτά θα μπορούσα να περιγράψω, την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν ξεκινώντας για την τόσο πολυαναμενόμενη εμφάνιση των Sanctuary επί ελληνικού εδάφους…βέβαια ο μικρός αριθμός προσέλευσης ήταν κάτι αναμενόμενο (ήμασταν 400?) (οικονομικά μέτρα να τα αποκαλέσω?). ωστόσο το πιο ευχάριστο είναι πώς όλο το underground metal κύκλωμα της Θεσσαλονίκης-και όχι μόνο-ήταν εκεί, ενώ από ηλικιακής πλευράς, πλήρως καλυμμένοι. Ηλικίες από 14-15 μέχρι και 60+ είχαμε, όμορφα πράγματα λέμε…

Αν και ήμουν ελαφρώς υποψιασμένος για την επιλογή του Principal Club Theatre, λόγω κυρίως της μικρής προσέλευσης, αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από ικανοποιητικότατο (σ.σ. αγαπάω το να μπορώ να ανασαίνω σαν άνθρωπος…hail to Εξαερισμοί and Ανοιχτές Πόρτες!).

Στα συναυλιακά δρώμενα τώρα, οι Sorrow’s Path δε θα μπορούσαν να καλύψουν καλύτερα τη θέση του support σχήματος. Άρρηκτα δεμένοι μουσικώς και άκρως προβαρισμένοι, με έναν drummer πολεμική μηχανή-μετρονόμο να κοντεύει να διαλύσει το drumset…

Για περίπου 40 λεπτά το heavy doom των Sorrow’s Path, φρόντισε να ζεστάνει σιγά σιγά το κοινό, ενώ ασχολίαστη δε μπορούμε να αφήσουμε την εμφάνιση στα πλαϊνά της σκηνής, της ξανθιάς (σ.σ.: που να σου μείνει μαλλί καμάρι μου από τόσες βαφές…) παρουσίας, Warrel Dane. Παρακολουθώντας τους για δεύτερη φορά στη χρονιά, και απολαμβάνοντας για ακόμα μια φορά το υλικό της νέας τους δουλειάς “The Rough Path of Nihilism” δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στον επαγγελματισμό τους!

Για τους επανασυνδεδεμένους Sanctuary…αλήθεια τι να πω? Ήμουν σε εκείνους που ήταν σίγουροι πώς θα ακούσουν την χροιά των Nevermore, και όχι εκείνη την υψίφωνη-τραγουδάω ώστε να με ακούσει ο Θεός-των Sanctuary.

Κι όμως…ο Warrel κατάφερε να τραβήξει για ακόμα μια φορά τα βλέμματα πάνω του με την ιδιαίτερη παρουσία και φωνή του…βέβαια για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι, το δέσιμο όλης της μπάντας συνολικά-παιχτικά τουλάχιστον-ήταν άκρως εντυπωσιακό. Η τρομερή απόδοση της μπάντας και η ποιότητα του ήχου, σε συνδυασμό με ένα φανατισμένο κοινό, βοήθησαν να ολοκληρωθεί με επιτυχία αυτό το εκπληκτικό ταξίδι αναμνήσεων. Δε χρειάζεται να συζητήσω για mosh pits, stage-divings και crowd-surfings…όλα ήταν εκεί…και μάλιστα ασταμάτητα!

Συγχαρητήρια στη διοργάνωση και ακόμα πιο πολλά στον κύριο Warrel, του οποίου τα μαθήματα φωνητικής ξανά, είχαν τρομερά αποτελέσματα….

Υ.Γ.: μήπως θα ήταν καλύτερα να σταματήσουν αυτοί οι γελοίοι διαγωνισμοί στο Φατσοβιβλίο, για τα support και να επιλέγονται λίγο πιο επαγγελματικά? Γενικότερη παρατήρηση και όχι συγκεκριμένη!