The Silent Rage, η μπάντα-παιδί, του Νίκου Σιγλίδη, που εδώ και λίγο καιρό δεν έχει αφήσει σανίδι για σανίδι, και με σημαντικότερο ίσως, το σανίδι του Fuzz, όταν εμφανίστηκαν ως support band στην από κοινού εμφάνιση των Rage και Grave Digger…για να δούμε όμως τι έχει να μας πει όσον αφορά αυτή την εμφάνιση και γενικότερα κάποια άλλα νέα γύρω από το όνομα των The Silent Rage…

Νίκο, πολλές καλησπέρες…βλέπω δεν έχετε σκοπό να καθίσετε σε ησυχία σαν The Silent Rage. Πολλά live…πώς κι έτσι? Και ακόμα βασικότερο, πες μας λίγο για την εμπειρία του να ανοίξετε μια συναυλία σαν αυτήν στο Fuzz για τους Rage και Grave Digger…

Ανδρέα έτσι είναι. Όταν έχεις όρεξη και δημιουργείς, τίποτα πραγματικά δεν μπορεί να σε σταματήσει. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει σε εμάς. Σύνθεση νέων κομματιών και όσο το δυνατόν περισσότερα lives μπορούν να κανονιστούν είναι αυτό που επιδιώκουμε. Δίχως αμφιβολία η εμφάνιση μας με τους Rage & τους Grave Digger όσο δε και με αυτή με τους Shadow Gallery τον περασμένο Οκτώβριο, αποτελούν τις σημαντικότερες μέχρι τώρα συναυλιακές δραστηριότητες της μπάντας. Το τελευταίο δε για εμένα προσωπικά όταν μου ανακοινώθηκε ότι θα παίξουμε με τις εν λόγω μπάντες έπαθα σοκ γιατί όταν είναι και οι δυο αποτελούν από τα πρώτα ακούσματα και ξαφνικά ενώ είσαι ήδη οπαδός τους, βρίσκεσαι να μοιράζεσαι την ίδια σκηνή μαζί τους. Είναι απερίγραπτο συναίσθημα, πόσο δε όταν τους γνωρίζεις από κοντά και βλέπεις πόσο φιλικοί είναι. Αισθάνομαι πραγματικά τυχερός που έζησα κάτι τέτοιο. Εκείνο που θα μου μείνει χαραγμένο μέσα μου είναι αυτό που συνέβη δυο κομμάτια πριν την ολοκλήρωση του set, που τελειώνει το κομμάτι και παίρνουμε ένα τόσο ζεστό χειροκρότημα από το κοινό που εκεί πραγματικά λες ότι αξίζει ο κόπος και η δουλειά που έχεις κάνει τόσο καιρό.

Το 2009 κυκλοφορήσατε ένα promo…προπομπό του “Inner Scars”. Τελικά προέκυψε το ολοκαίνουριο E.P. “Harvester Of Souls”. Αρχικά πες μας λίγα λόγια για το τι έχει προκύψει στο μεσοδιάστημα αυτό, και κυρίως αναφέρομαι στις αλλαγές που έχουν γίνει στο line up…να συνεχίσουμε να περιμένουμε το “Inner Scars” και αν ναι για πότε με το καλό?

Από την στιγμή που το ομώνυμο EP κυκλοφόρησε το τότε line up της μπάντας έκανε έναν σεβαστό εμφανίσεων εκ των οποίων τα σημαντικότερα ήταν η συμμετοχή στο Uprising Festival, το Tunes In Progress Mini Tour & οι εμφανίσεις μας στα Roar of The Bands & Wacken Metal Battle Greece. Τελευταία εμφάνιση με την προηγούμενη μας σύνθεση ήταν το Anorimoi fest τον Μάιο του 2010 αφού μετά από δυο μήνες οι δρόμοι μας με τα προηγούμενα μέλη χώρισαν για μουσικές διαφορές. Εκείνη την περίοδο δουλεύαμε το υλικό που θα αποτελούσε το δίσκο μας, το “Inner Scars”. Για τους παραπάνω λόγους όπως καταλαβαίνεις αυτό μας τράβηξε πίσω. Έπειτα στις τάξεις των The Silent Rage ήρθε το παρών line up, το οποίο πραγματικά είχε όρεξη για δουλειά. Αυτή τη στιγμή πέραν των 5 κομματιών που απαρτίζουν το “Harvester Of Souls EP”, τα οποία θα βρίσκονται στο δίσκο, υπάρχουν 4 τα οποία δουλεύουμε ενώ έχουμε αποφασίσει ότι ο δίσκος θα έχει συνολικά 12. Για τα υπόλοιπα 3 που λείπουν για να ολοκληρωθεί το track list, θα τα επιλέξουμε ανάμεσα σε 6 που έχουν ήδη συντεθεί. Οπότε υλικό υπάρχει αρκετό όπως καταλαβαίνεις. Αν όλα πάνε καλά γύρω στα Χριστούγεννα θα ξεκινήσουμε να γράφουμε.

Όσον αφορά το “Harvester Of Souls”, ποιες είναι οι μέχρι στιγμής αντιδράσεις του κόσμου? Από αυτά που θυμάμαι από την εμφάνιση στο Fuzz, “έφυγε” ένας ικανοποιητικός αριθμός αυτών?

Δόξα τον Θεό πραγματικά μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει αρνητικά σχόλια τόσο από τα διάφορα media όσο και από τον κόσμο που το έχει ακούσει. Βέβαια από την στιγμή που σε αυτό υπάρχουν τρεις συνθέσεις οι οποίες προϋπήρχαν στο προηγούμενο EP μας έχοντας ενορχηστρωθεί εξ αρχής, οι οποίες έχουν βαρύνει λόγω της αλλαγής του κουρδίσματος. Επίσης για παράδειγμα στο νέο EP δεν υπάρχουν πλήκτρα καθόλου. Εξίσου σημαντική διαφορά είναι και αυτή πίσω από το μικρόφωνο, καθώς ο προηγούμενος τραγουδιστής μας ήταν πιο υψίφωνος ενώ ο τωρινός είναι πιο μπάσος. Οπότε υπάρχει το μέτρο σύγκρισης  θέλοντας και μη, από την στιγμή δε που κάποιος έχει συνηθίσει να ακούει τις εν λόγω συνθέσεις σχεδόν δυο χρόνια τώρα.  Για τις άλλες δυο, τις πιο καινούργιες, τα σχόλια είναι πολύ καλά οπότε είναι αρκετά θετικό για εμάς. Στο Fuzz δε, παρά την χαμηλή (δυστυχώς) προσέλευση κόσμου, ένας ικανοποιητικός αριθμός αντιτύπων πουλήθηκε οπότε μας ξάφνιασε ευχάριστα αυτό. Είναι πραγματικά σπουδαίο να ξέρεις ότι υπάρχει κόσμος που εκτιμά τη δουλειά σου.

Ως προς την επί τροχάδην κυκλοφορία του, υπάρχει κάτι που να έχετε μετανιώσει, κάτι που τελικά να μη σας άρεσε?

Το EP στην ουσία υπήρχε σαν σκέψη να γίνει ή έστω να ηχογραφηθούν κάποια κομμάτια ώστε να παρουσιάσουμε στο κόσμο το πώς ακούγεται η τωρινή σύνθεση των The Silent Rage. Ήταν κάτι δηλαδή που θέλαμε να το κάνουμε, οπότε η στιγμή ήταν η πλέον κατάλληλη να γίνει. Η εμφάνιση μας με τους Rage & Grave Digger ήταν το κατάλληλο event ώστε να παρουσιαστεί το νέο υλικό. Μέσα σε δυο μήνες πραγματοποιήθηκε έπειτα από σκληρή δουλειά. Το αποτέλεσμα θεωρώ ότι είναι αρκετά ικανοποιητικό για μια home εξ’ ολοκλήρου δουλειά. Βέβαια αυτό λειτουργεί ως πρόγευση, ένα μικρό teaser διάρκειας 21’ λεπτών για το τι πρόκειται να ακολουθήσει στο δίσκο.

Κάτι που με απασχολεί πολύ καιρό είναι η προσθήκη του “The” στο όνομα σας. Γιατί έγινε αυτό?

Όταν ξεκίνησε η μπάντα, το όνομα μας υπήρχε δίχως το “The”. Έπειτα ανακάλυψα τους Αμερικανούς hard rockάδες και απλά κότσαρα μπροστά το “The”. End of story χαχαχα!

Πριν από μια πενταετία είχατε κυκλοφορήσει μια live ηχογράφηση στο studio, με τον τίτλο “Perished In Flames”. Νεανική βιασύνη να το πούμε? Καθώς προφανώς οι 2 επόμενες κυκλοφορίες (promo και E.P.) είναι σαφέστατα ανώτερες.

Ο σωστότερος χαρακτηρισμός που θα μπορούσε να δοθεί. Το θέμα είναι ότι αυτό το rehearsal demo ηχογραφήθηκε ακριβώς δέκα μέρες πριν παρουσιαστώ στο στρατό και ήταν παρόρμηση του τότε line up ώστε να υπάρχει τότε κάτι στο My Space, που ήταν μόδα της εποχής. Ήταν πραγματικά μια λανθασμένη κίνηση.

Στις μέχρι πρότινος 3 κυκλοφορίες των The Silent Rage, οι τίτλοι είναι συγχρόνως τίτλος κάποιου κομματιού. Να θεωρήσω πώς μιλάμε για προσωπικές προτιμήσεις? Υπάρχει κάποιο που έχεις ξεχωρίσει (σ.σ.: ψιθυρίζουμε στο αυτάκι του Νίκου να πει το “Inner Scars”)?

Χα χα χα. Απλά οι τίτλοι απλά προκύπτουν μέσω κομματιών. Αν υπάρχει κάποιο κομμάτι το οποίο είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό ή φέρει έναν δυνατό τίτλο, τότε αυτός θα είναι και ο τίτλος της κυκλοφορίας. Όσο για το αγαπημένο κομμάτι…. Το “Wings Of Tragedy” από τα παλιά είναι σίγουρα το αγαπημένο μου ενώ από τα νέα θα πω το “Harvester Of Souls”. Θα σου πω μονάχα ότι περίμενε να ακούσει ένα ακόμα πιο νέο υπό τον τίτλο “King Of My Fate”. Είναι αδερφάκι του “Inner Scars”.

Πάντως παρατηρώντας από τα credits των κομματιών, υπάρχει συλλογική δουλειά ή κάνω λάθος?

Αυτό είναι άλλωστε και το μυστικό της επιτυχίας στην μπάντα. Όταν όλοι δουλεύουν τότε το αποτέλεσμα παρά μόνο ιδανικό δεν θα μπορεί να χαρακτηριστεί. Όλοι έχουν το πόστο τους. Εγώ παράδειγμα και συνθέτω και γράφω στίχους. Όταν έχω ολοκληρωμένο ένα κομμάτι από μουσικής πλευράς το δίνω στον κιθαρίστα μας για να κάνει τροποποιήσεις αν χρειαστούν. Όταν αυτό θα είναι έτοιμο μετά κοιτάμε μαζί με το Διονύση τους στίχους και τις φωνητικές μελωδίες. Οπότε δουλεύοντας τα παράλληλα στο studio, έρχεται και το τελικό αποτέλεσμα.

Σε κάτι εντελώς άσχετο με τους The Silent Rage…υπεύθυνος του Greek Rebels Webzine, ένας εκ των υπευθύνων της GCA Concerts, The Silent Rage…που βρίσκεις τόσο χρόνο?

Όταν ένας άνθρωπος θέλει όλα τα μπορεί. Θα σου δώσω ένα απλό παράδειγμα. Το Greek rebels το ξεκίνησα το 2003, το 2006 που δημιουργήθηκε η μπάντα ενώ μέχρι και το 2009 που σοβάρεψαν τα πράγματα ασχολιόμουν με το περιοδικό αποκλειστικά. Έπειτα υπήρξε παράλληλη δραστηριότητα και ο χρόνος διανεμήθηκε. Στα τέλη του 2009 ήρθε και η GCA. Οπότε χρόνο μου τρώει και αυτή. Οπότε διαχωρίζεται ισάξια και το κάθε σκέλος παίρνει το σκέλος που του αναλογεί. Είμαι ανήσυχο πνεύμα, τι να κάνω γιατρέ μου;; (γέλια)

Και κάτι τελευταίο…ζώντας την ελληνική πραγματικότητα, είτε από πλευράς διοργάνωσης, είτε από πλευράς κριτικής, είτε σα μέλος της ελληνικής μουσικής σκηνής…πώς βλέπεις την κατάσταση στην Ελλάδα? Υπάρχει βελτίωση, υπάρχει ενδιαφέρον από τον κόσμο, είναι όντως ακριβά τα εισιτήρια, υπάρχουν καλοί συναυλιακοί χώροι?

Θέτεις βαρύ ζήτημα. Αυτό που παρατηρώ για την κατάσταση στην Ελλάδα είναι ότι όταν δεν γινόντουσαν συναυλίες, ο κόσμος παραπονιόνταν ότι δεν γίνονται. Τώρα που συμβαίνει το αντίθετο και υπάρχουν αρκετές συναυλίες παραπονιέται ότι είναι πολλές. Δηλαδή δεν τον πιάνεις πουθενά τον Έλληνα χαχα. Τα εισιτήρια σε ορισμένες συναυλίες είναι ακριβό αλλά ο κόσμος που απέχει δεν μπορεί να γνωρίζει τι κόστος μπορεί να έχει ο χ, ψ καλλιτέχνης για να εμφανιστεί και αυτό. Αν ήξεραν το τι έχει να αντιμετωπίσει ο εκάστοτε διοργανωτής, τότε ίσως να άλλαζε γνώμη. Από την άλλη βέβαια θα μου πεις δεν τον ενδιαφέρει αυτό και δικαίωμα του. Και αυτά στα λέω από την ελάχιστη εμπειρία μου στη διοργάνωση συναυλιών. Οι χώροι τώρα, άλλοι είναι σε πολύ καλό level ενώ σε άλλους που τους λες για παράδειγμα σαν μουσικός ότι καλό θα ήταν να αλλάξεις πχ το χ monitor σου λένε να κοιτάς την δουλειά σου. Εκεί λοιπόν δεν ξαναπατάς. Το καλό δε είναι ότι σε μια βόλτα που πήγα πρόσφατα σε δισκοπωλεία των Αθηνών, είδα κόσμο να αναζητά να μάθει Ελληνικές μπάντες πέραν των γνωστών μεγαθηρίων. Άλλη μια περίτρανη απόδειξη ότι η σκηνή μας δεν έχει να φοβηθεί σε τίποτα εκείνες του εξωτερικού. Όσο περισσότεροι την στηρίζουν, τόσο πιο καλές προσπάθειες θα βγαίνουν.

Τα επόμενα πλάνα των The Silent Rage ποια είναι? Συναυλίες, touring promotion, αναζήτηση δισκογραφικής στέγης? Η βόρειος Ελλάδα, πότε θα σας ξαναδεί (σ.σ.: τελευταία φορά, αν δεν κάνω λάθος, ήταν κατά τη διάρκεια του Tunes In Progress Tour 2010, μαζί με Agnosia, Arkenstone, Fiat Lvx, Soundgeist, Until Rain)

Ναι, δίκιο έχεις. Τότε σε εκείνο το mini tour δυστυχώς δεν είχαν εμφανιστεί οι Agnosia λόγω κάποιου προβλήματος υγείας που είχε ο κιθαρίστας της μπάντας. Τώρα τα άμεσα σχέδια περιλαμβάνουν την εμφάνιση μας στο An Club στην Αθήνα παρέα με τους Maplerun, Solid Faith & Spirits Engaged στις 5 Ιουνίου. Από κει και πέρα συζητάμε κάτι για βόρειο Ελλάδα στις αρχές Σεπτεμβρίου και κάτι για Κρήτη. Παράλληλα δουλεύουμε πάνω σε νέο υλικό. Αυτά εν ολίγοις.

Τελευταία ερώτηση, κατά την αναζήτηση δισκογραφικής στέγης, τις απαιτήσεις των The Silent Rage, μπορούν να τις καλύψουν ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες?

Δεν έχει να κάνει αν η εταιρία είναι ελληνική η ξένη. Το βασικότερο θέμα είναι κατά πόσο σέβεται σε πρώτο βαθμό τον καλλιτέχνη της και κατά δεύτερον πόσο θέλει να επενδύσει σε αυτόν. Όσο πιο μεγάλη στήριξη θα δεχθεί ένας καλλιτέχνης, άλλο τόσο θα στηρίξει και εκείνος την εταιρία του. Κάτι ανάλογο θα έχει να κάνει και για εμάς αυτά που μόλις είπα. Όταν και οι δυο πλευρές θα είναι σωστές, θα μπορούν να γίνουν θαύματα.