Γειά σου και σε ‘σένα Μάνο, ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία στο Metal Holocaust! Να σας ευχηθώ καλή επιτυχία σε αυτή τη νέα σας προσπάθεια!

Οι CRYSTAL TEARS αποτελούνται από τον Ian Parry στη φωνή, το Δημήτρη Γκουτζιαμάνη και τον Κώστα Σώτο στις κιθάρες, τον Αλέξη Χαμαλίδη στο μπάσο και το Χρυσάφη Ταντανόζη στα τύμπανα. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 1997 και ύστερα από τρία CD demos, μία official κυκλοφορία (“Choirs Of Immortal”) και μπόλικες δραστηριότητες, φτάνουμε στο 2010 γιορτάζοντας την κυκλοφορία του δεύτερού μας album “Generation X” μέσω της γερμανικής 7Hard! Μπορεί και να είναι το πιο σύντομο βιογραφικό που έχω δώσει ποτέ… χα, χα!

Ο Ian έπαιζε σε μπάντα με ελληνικό όνομα και αυτό είναι αδιαμφισβήτητος, επιστημονικός παράγοντας να το αποκαλέσεις πεπρωμένο… χα, χα (άσχετα αν τώρα παίζει σε μια ελληνική μπάντα με αγγλικό όνομα… χα, χα)! Η Νατάσα μπορεί να είχε ενδιαφέρουσα φωνή, η οποία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στους CRYSTAL TEARS, ωστόσο, δεν έκανε για μπάντα, απλά. Προσανατολιστήκαμε σε εγχώριους τραγουδιστές και κάποια στιγμή είπαμε να στρίψουμε το τιμόνι αλλιώς, γιατί δε βλέπαμε φως στο τούνελ. Ο Ian φάνηκε από την αρχή ενθουσιώδης και μιας που μας αρέσει η ευελιξία σαν μπάντα, καταλήξαμε σε αυτόν διότι μένει Ευρώπη (οι αποστάσεις πλέον έχουν γίνει ένα τσιγάρο δρόμος), δεν έχει πέρα από κάποια projects σταθερές υποχρεώσεις με ενεργή μπάντα και γενικά, τα πηγαίνουμε πάρα πολύ καλά μαζί ως στιγμής!

 

Φέτος δεν έχει διακοπές, παραλίες και όμορφες γυναίκες… γκρρ!

Η γνωριμία με τον R. D. Liapakis ξεκινάει πίσω στο 2005, όταν είχαμε τελειώσει τις ηχογραφήσεις του “Choirs Of Immortal”. Ενώ πάντοτε ήθελα να επικοινωνήσω μαζί του, κάποια στιγμή βλέπω ένα contact του στο mailbox μου. Ύστερα από ένα «σύντομο» τηλέφωνο που διήρκησε πάνω από μία ώρα, τις απαραίτητες συστάσεις και τα απαραίτητα μπινελίκια του Δημήτρη, γεννήθηκε μια φιλία, η οποία χαίρομαι που άντεξε στο χρόνο. Ο Lia μπορεί να μας ζόρισε ως εκεί που δεν πήγαινε, να μην σταμάτησε να γκρινιάζει για τον τρόπο σκέψης μας, αλλά το αποτέλεσμα δικαίωσε στο τέλος όλους μας, εντάξει, είμαστε και λίγο mazo… χα, χα! Σοβαρά μιλώντας, τα πάντα είναι θέμα νοοτροπίας. Αν θέλεις να έχεις απαιτήσεις από τη μουσική βιομηχανία, τότε μην ξεχνάς πως θα έχει και αυτή από ‘σένα. Δεν γίνεται να παρουσιάζεις προχειροδουλειές, ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και η κρίση πλέον ακόμη πιο μεγάλη. Με τον R. D. Liapakis μάθαμε και μαθαίνουμε ακόμη πράγματα. Εκτός του ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει ως παραγωγός και πώς να το κάνει, βοηθάει πάρα πολύ, όταν ο ίδιος θεωρεί πως αξίζει. Οι ηχογραφήσεις, mix και mastering διήρκησαν τόσο, όσο να πούμε ότι ήμασταν όλοι μας ικανοποιημένοι.

 

Ευχαριστούμε! Το cover artwork, το 16σέλιδο booklet, καθώς και όλο το album design είναι αποτέλεσμα του mastermind Meran “Darkmouth” Karanitant, των ιδεών του R. D. Liapakis και της τελικής δικιάς μου γκρίνιας… χα, χα! Ο Meran “Darkmouth” Karanitant (www.myspace.com/karanitant) είναι γνωστός από τις συνεργασίες του με SIX FEET UNDER, HATEBREED, SODOM κτλ., ιδιοφυΐα σε αυτό που κάνει. Δουλεύει πάνω στη λεπτομέρεια και δουλεύει ως και την τελευταία στιγμή παράδοσης, καθώς «ένα artwork είναι ρευστό», όπως λέει και ο ίδιος. Το όνειρο ενός τελειομανή σαν εμένα… χα, χα! Να μην παραλείψουμε την σπουδαία συμβολή του R. D. Liapakis φυσικά, καθώς ήταν αυτός που έδινε τις κατευθυντήριες γραμμές και πρόσεχε τις παραμικρές λεπτομέρειες ως το τελικό αποτέλεσμα. Το εξώφυλλο συμβολίζει την καταπίεση των συναισθημάτων, ιδεών και των ανθρώπων μεταξύ τους. Μπορεί να είναι λίγο ακραίο με την έννοια ότι δείχνει ένα μικρό παιδί με πληγές από μαστίγιο στην πλάτη του, κλειδωμένο σε ένα δωμάτιο παλιάς εποχής και καθηλωμένο μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας τα νέα του σήμερα, αλλά βλέπουμε πως και εκεί έξω τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλύτερα… Δύο πράγματα τόσο αντίθετα, αλλά τόσο ίδια… δύο μακρινές εποχές, αλλά τόσο κοντινές… Στην τελική όλοι μας ψάχνουμε για κατανόηση, κάπου, κάποιον να στηριχτούμε πάνω…

 

Τα γεννητούρια έγιναν ήδη φίλε μου! Να μας ζήσει… χα, χα! Ok, πρόκειται για το “Nightmare Serenade” και αφορά σε μια Jekyll & Hyde ιστορία. Μιλάει για έναν λογικό άνθρωπο που ξαφνικά μεταμορφώνεται σε ένα αιμοσταγή κτήνος. Οπότε μιλάμε για πολύ βία και αίμα στην οθόνη… χα, χα! Το video σκηνοθετήθηκε από τον Δημήτρη Ευγενίδη (www.iconfilmworx.com), ένα νεοανερχόμενο αστέρι στα εικαστικά, θα ακούμε συχνά για αυτόν στο μέλλον.

 

 

Συνειδητή απόφαση; Φίλε μου, μιλάς για κομμάτια που γεννήθηκαν πριν από 12 χρόνια, εκτελέστηκαν από διαφορετικά άτομα, τραγουδήθηκαν από διαφορετικές φωνές, ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικά studios… και να θέλαμε, δε θα μπορούσαν οι εκτελέσεις να ακούγονται ίδιες! Ok, ξεκινάω κλέβοντας quotation από την κριτική του online mag/radio σας πάνω στο album μας: «Ο δίσκος αποτελείται από 10 κομμάτια, εκ των οποίων σχεδόν τα μισά είναι βασισμένα σε παλιότερες demo κυκλοφορίες» (Ανδρέας Κουντουράς, http://www.metalholocaust.gr/component/content/article/34-kritikes-albums/191-crystal-tears-generation-x-7hard.html). Λοιπόν, ΟΛΟ το album μας είναι βασισμένο σε παλιότερες demo κυκλοφορίες. Και γιατί το λέω αυτό… Έπεσε τόση δουλειά από άποψη σύνθεσης και ήχου, που ακόμη και ο Ανδρέας, ο οποίος έχει πολύ καλές γνώσεις πάνω στο υλικό μας, αναγνώρισε μόνο τα μισά, κάτι το οποίο και πάλι, αν δε γινόταν κάποιος ντόρος, όπως ο ίδιος αναφέρει, ίσως να μη γίνονταν καθόλου αντιληπτό. Άρα γιατί να δυσανασχετήσει κάποιος φίλος της μπάντας, αφού στην ουσία μιλάμε για νέα κομμάτια (νέα riffs, νέα φωνητικά, νέους στίχους, νέα vocal hooklines); Συνεπώς αν το έκανε κάποιος καθαρά συγκριτικά αγνοώντας ότι μια μπάντα ίσως και προχωράει, λυπάμαι, ίσως να μην ήταν εξαρχής φίλος. Χα, χα… στην τελική, δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους, εδώ πηγαίνεις σε ένα γυμναστήριο και ασκείς σκληρή κριτική… χαμηλός πισινός, ψιλός πισινός, παραείναι fit, μικρό στήθος, μεγάλο στήθος κτλ. Μεγαθήρια κυκλοφορούν albums και βλέπεις διφορούμενες κριτικές. Ω, ναι, για να καλύψω όλη σου την ερώτηση, διαλέξαμε τα συγκεκριμένα, γιατί πιστεύουμε πως μετά από τόσα χρόνια έπρεπε να τα δοθεί η ευκαιρία που τα αξίζει. Πιστεύουμε πολύ σε αυτά και επιθυμούμε να ακουστούν στο ευρύτερο κοινό μιας που η μπάντα μεγάλωσε πλέον.

 

Φυσικά και ναι! Τρομερές εμπειρίες! Αν και την πρώτη φορά τα είχα δει όλα, γιατί εκτός του ότι έπρεπε να παίξω τα τύμπανα και να τραγουδήσω μαζί, πιο πριν είχα να βγω και με μία ακόμη thrash metal μπάντα που βοηθούσα προσωρινά εκείνη την περίοδο (FUTURELESS). Τη δεύτερη φορά θυμάμαι μια άψογη διοργάνωση, πολύ κόσμο (μιλάμε για 300 εισιτήρια) και πολύ πωρωμένο κόσμο! Τρία φιλαράκια κατέληξαν σε διανυκτερεύον από μικροτραυματισμούς καθώς έκαναν headbanging και moshpitting… Και οι BLADE OF SPIRIT ωραία μπάντα και πάνω από όλα, πολύ καλοί φίλοι. Σε πολύ λίγο καιρό παντρεύω τον drummer τους, είδηση κους-κους… χα, χα! Ναι, αλλά δε βλέπω να γίνεται κάποια κίνηση αυτήν την περίοδο, πότε θα ξαναπαίξουμε εκεί; Άντε!

Κατ’ αρχάς, αναμένουμε με το καλό και εμείς την κυκλοφορία. Προς το παρόν δίνουμε γκάζια στο full promo campaign σε συντονισμό με την εταιρεία μας. Αργότερα και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα ακολουθήσουν κάποια release parties, όπου είμαστε ευπρόσδεκτοι φυσικά… χα! Ναι, υπάρχουν κάποια γενικά πλάνα για εμφανίσεις εντός και εκτός Ελλάδας, αν και είναι πολύ δύσκολο για μια μπάντα και μάλιστα, νεοανερχόμενη και μάλιστα, που δεν εδρεύει κεντρικά της Ευρώπης, αλλά εμείς θα κάνουμε τα αδύνατα-δυνατά. Δε θα είναι και η πρώτη φορά…

Ναι! Αρχές καλοκαιριού έχουμε release date και από εκεί! Ούτε καν Σαββατοκύριακο δε θα ‘χει παραλίες και όμορφες γυναίκες… γκρρ!

 

Πήρα φόρα ! Όντως man, όλα έγιναν γρήγορα και χωρίς πολύ σκέψη, I’m on fire… χα, χα! Το αρχικό σχέδιο περιελάμβανε κοπή μόνος μου, αλλά πάνω στην αναζήτηση μου για pressing factories και πριν συνειδητοποιήσω τι και πώς ακριβώς ήθελα να κάνω, ήρθε ο Κώστας της Steel Gallery records (www.myspace.com/steelgalleryrecords) να μου προτείνει να το κόψουμε μαζί. Ακριβώς παράλληλα, έδειξε ενδιαφέρον και η Pure Steel records (www.myspace.com/puresteelrecordsnew), η πρώτη εταιρεία των CRYSTAL TEARS! Λέω στα παιδιά πως εφόσον μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, μπορώ να τα βρω και εγώ μεταξύ μας και ευχαρίστως λοιπόν να κάνουμε ένα πανέμορφο threesome όλοι μαζί… χα, χα! Έτσι λοιπόν, εκεί που ξεκίνησα μόνος, τώρα υπάρχουν δύο labels πίσω από την πλάτη μου! Μμμ… ή πάνω στην πλάτη μου; Λες να παίξω lotto; Η επανακυκλοφορία (που στην ουσία δεν πρόκειται για επανακυκλοφορία, αφού επίσημα κυκλοφορεί πρώτη φορά τώρα) θα γίνει σε super deluxe limited edition 525 copies, coloured splatter 7” βινύλιο, ματ cover sleeve κτλ., ήθελα να το κάνω όσο πιο ακραία καλά γινόταν. Είναι ένα πανέμορφο collector’s piece.

Το 2006 που βρισκόμουν Αγγλία και μόλις είχα τελειώσει το mix για το “Choirs Of Immortal” album, μιας που βρισκόμουν μακριά από την πατρίδα και μου είχε πιάσει μοναξιά, προσπαθούσα να επικοινωνήσω με όλο τον κόσμο να πάρω μια εμπεριστατωμένη γνώμη πάνω στο τότε νέο μας υλικό. Ένας από αυτούς που κατάφερα να επικοινωνήσω και να πάρω feedback ήταν ο Chris Tsangarides! Η επικοινωνία αρχικά με τον manager του και έπειτα με τον ίδιο φυσικά εξελίχθηκε σε κάτι περισσότερο από απλά τυπική και έτσι καταλήξαμε να συνεργαστούμε μαζί βελτιώνοντας τον ήχο στο METALLY INSANE metal project. Ακόμη και σήμερα ανταλλάζουμε μηνύματα και σίγουρα θα χαρεί να λάβει στα χέρια του το 7” βινύλιο σαν old-school mate που είναι!

Από τα πιο δύσκολα, αλλά και πιο ευχάριστα εγχειρήματα που ανέλαβα ποτέ, ουπς… και μόλις τώρα κατάλαβα ακριβώς την έννοια του «μαζοχισμού»… χα, χα! Φίλε, είχα να συνεννοηθώ εκτός από τον εαυτό μου και με άλλα 21 άτομα. Είχα να αντιμετωπίσω 22 διαφορετικούς χαρακτήρες. Πρόσθεσε και τους ανθρώπους που με βοήθησαν με χίλιους-δύο τρόπους (cover artwork κτλ.). Εδώ έχεις μπάντα με άλλα 3-4 άτομα και πολλές φορές η συνεννόηση είναι δύσκολη, φαντάσου μια τέτοια κατάσταση… Ήταν πολύ δύσκολο! Αλλά το αποτέλεσμα δικαίωσε όλες τις καμτσικιές, μαστιγώματα, αλυσοδεσίματα, χειρολαβές, τιμωρίες στον τοίχο με το ένα πόδι όρθιο κτλ. που υπέστησαν όλοι όσοι είχαν την υπερτύχη να συνεργαστούν μαζί μου… χα, χι, χε, χο! Σοβαρά μιλώντας man, ήταν πάρα πολύ δύσκολο! Αλλά δε μετράει τίποτα μπροστά σε ένα καλό τελικό αποτέλεσμα, ούτε οι 10 συνεχόμενες φορές σεξ με την Πάμελα Άντερσον! Ή να πω την Τζούλια που είναι πιο επίκαιρη;

 

Προχειρότητα και υπεροψία. Δεν κοιτάζουμε την ουσία, δεν έχουμε υπομονή, κάνουμε βιαστικές κινήσεις και αναζητούμε φανταχτερά πράγματα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε ότι έχουμε να συναγωνιστούμε μπάντες που μένουν σε χώρες που γέννησαν το rock και metal. Και όμως το ξεχνούμε. Δεν πρέπει ποτέ να παρασυρόμαστε από την καλοζωία που προσφέρει η χώρα μας. Και όμως κάνουμε κατάχρηση της καλοπέρασης μας. Λυπάμαι φίλε μου, αλλά με το να κοιτάζουμε την πάρτη μας, να έχουμε μόνο απαιτήσεις και να παραβλέπουμε τις υποχρεώσεις μας, δεν πάμε μπροστά. Και γνωρίζεις πολύ καλά πως το 95% των Ελλήνων είναι έτσι. Και μάλιστα, γκρινιάζουμε, γιατί δεν πάμε μπροστά… χα, χα!

Αισθάνομαι πολύ περήφανος για τη νέα μας γενιά! Παιδιά μόλις 16-17 ετών που παίζουν όπως δεν παίζουν αυτοί της διπλάσιας τους ηλικίας… Να μιλήσω συγκεκριμένα για μπάντες, είναι συγκεχυμένη έννοια-παγίδα, όταν μιλάμε για newcomers στην underground σκηνή, αλλά σίγουρα υπάρχουν μονάδες που θα ξεχωρίσουν και θα μιλήσουμε σίγουρα για αυτούς στο μέλλον, you’ll see… Αν δεν τα παρατήσουν ή παρασυρθούν, βέβαια, γιατί έχουν δει πάρα πολλά τα ματάκια μου…

Φυσικά και ναι! Το Διαδίκτυο έχει υπεραπλουστεύσει πολλά πράγματα. Όσο σκότωσε τη μουσική, τόσο τη βοήθησε. Η ανταλλαγή ιδεών με την ίδια σου την μπάντα, η επικοινωνία με τον αγαπημένο σου μουσικό, με τον παραγωγό σου κτλ. είναι πλέον πράγματα απτά! Και μιλάμε για μια εποχή, στην οποία ο χρόνος είναι πολύτιμο αγαθό! Βέβαια, όλα αυτά σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική κρίση (εικονική ή όχι) είχαν σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί στο έπακρο και ο ανταγωνισμός που πλέον πρέπει όλα να παρουσιάζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και ενισχύοντας την προηγούμενη μου απάντηση, μου αρέσει που βλέπω τα νέα μας παιδιά να ψάχνονται, να μαθαίνουν, να έχουν άποψη, να μην κολλούν στο στυλ, στην εμφάνιση, πράγματα άγνωστα για ένα rocker/metalhead των προηγούμενων δεκαετιών. Με τη νέα μας γενιά, αισθάνομαι πως μπορούμε να συναγωνιστούμε τους εταίρους μας έξω, throughout the shit, the future looks bright… χα, χα!

Όπως είδα και κάποια στιγμή στο MySpace profile του φωτογράφου και φίλου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη (www.myspace.com/alexandros_m) ας κυνηγήσουμε τα όνειρα μας, το χρωστάμε στον εαυτό μας, είναι προτιμότερο να τολμήσουμε και να αποτύχουμε, από το να πούμε πως δεν προσπαθήσαμε καν. Γιατί στην τελική, you never know… Ευχαριστώ πολύ για την ενδιαφέρουσα και περιεκτικότατη κουβέντα επίσης, εύχομαι όλοι μας να παραμείνουμε αυθεντικοί χαρακτήρες… Rock!