Aκατέργαστο black metal!  Το Sielunvihollinen δεν αστειεύεται! Είναι ένα μουσικό κακό, και θα θυμίσει εποχές του παλιού καλού black metal ήχου! Ο λάτρης του είδους θα πρέπει να αγαπήσει αυτό το άλμπουμ μια που τα τύμπανα βαράνε αλύπητα, ο ήχος των riff είναι πρωτόγονος και ξυραφένιος και τα φωνητικά είναι “κακής ποιότητας” . 

Κάτι τέτοιες παραγωγές είναι αυτές που μας έκαναν να αγαπήσουμε κάποιους δίσκους-ύμνους (βλέπε Transilvanian Hunger).

Tελικά στη χώρα των χιλίων λιμνών, παρόλο που μπήκαμε στο 2012 δε ξεχνάνε τον παλιό ήχο. Εξαιρετικά επιθετικές δημιουργίες από τους Förgjord θα σας καθηλώσουν  για σχεδόν πενήντα λεπτά.

Μη γελιέστε όμως,  παρόλη την “βία” που περιλούζει το άλμπουμ, σε μερικά κομμάτια υπάρχει άφθονη μελωδία. Τα κομμάτια αυτά είναι και σε σειρά μεταξύ τους και έτσι το ένα “ενώνει” το άλλο. Φυσικά αναφέρομαι στα κομμάτια “Musta Lintu”, “Niin Lihassa Kuin Veressä” και “Tulilahti 1959”.

Εκτός από τις μελωδίες στα κομμάτια που ανέφερα στο “Ei Kuoleman Arvoinen” βρίσκουμε και ένα φορτίο doom μελωδιών. Από ότι καταλαβαίνετε σ’αυτό το άλμπουμ παρότι υπάρχει αρκετό black metal για όλους μας αλλά και η μεταβολή του ρυθμού και μελωδίας είναι εμφανής.

Προσωπικά εγώ ξεχώρισα ένα κομμάτι (το οποίο και το λάτρεψα), το “Ei Kuoleman Arvoinen”. Αρκετά υψηλές ταχύτητες στις κιθάρες, τα τύμπανα και το μπάσο δεν ακούγονται τόσο καλά γιατί τον ήχο τους επισκιάζει μια δαιμονισμένη φωνή. 

Το Sielunvihollinen δεν είναι για έναν απλό ακροατή, αλλά για έναν ακροατή αφοσιωμένο  στο συγκεκριμένο είδος. Για έναν ακροατή που γουστάρει κακής ποιότητας παραγωγή και επιθετικό ήχο!