Φαντάσου να περπατάς αμέριμνος στον δρόμο και ξαφνικά να σου έρχεται από το πουθενά μία γλάστρα στο κεφάλι (άουτς!!!!).  Να μιλάς με τον κολλητό σου και να σου έρχεται από το πουθενά μια μπουνιά στη μούρη. Κάπως έτσι ένιωσα όταν τελείωσε η ακρόαση του τρίτου άλμπουμ  των Αθηναίων, (αλλά από αυτή της Georgia των ΗΠΑ) οι οποίοι μας συστήθηκαν το 2002 από τον ηγέτη τους Μatt Smith ως christian(;;;;) progressive power metal band (τίποτα άλλο;;;). Τουτέστιν βάζουμε σε ένα καζάνι power metal τύπου Edguy, Helloween, Iced Earth και το ανακατεύουμε καλά με progressive metal τύπου Dream Theater, Symphony X μέχρι και Rush. Κομμάτια έπη δημιουργούν ένα συμπαγές σύνολο από μελωδίες ντυμένες με ατσάλινα riffs, ατμοσφαιρικά πλήκτρα, drumming τείχη και την αγγελική φωνή του ηγέτη και αρχηγού Matt Smith να αποδίδει εκπληκτικές ερμηνείες. Ο δίσκος με το καλημέρα σε αρπάζει με το 11λεπτο έπος “I am” και σε προϊδεάζει γι αυτό που πρόκειται να αντιμετωπίσεις. Προσωπικά δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κανένα κομμάτι όσο και να προσπάθησα πράγμα που κάνει τον δίσκο να ακούγεται με μία απίστευτη συνοχή και ευχαρίστηση σαν ένα ταξίδι που διαρκεί 60 λεπτά και 60 δευτερόλεπτα αλλά που δεν θέλεις ποτέ να τελειώσει. Δυστυχώς τον δίσκο αυτόν τον ανακάλυψα πριν από λίγες ημέρες και δεν πρόλαβα να τον βάλω στην θέση που αναλογεί στο TOP 20 για τα καλύτερα άλμπουμ του 2011 (κυκλοφόρησε τέλη Νοεμβρίου 2011). Επίσης στα συν του δίσκου (μήπως υπάρχουν και μείον;;;) η εκπληκτική παραγωγή που σε κάνει να νομίζεις ότι η μπάντα παίζει ακριβώς δίπλα σου. Εν κατακλείδι ας κάνουμε όλοι την χάρη στον εαυτό μας να ακούσουμε αυτό το άλμπουμ και σίγουρα θα αρχίσουμε να ψάχνουμε λίγο παραπάνω για μπάντες που δεν έχουμε ακούσει – γνωρίσει και να ξεφύγουμε λιγάκι από τα τετριμμένα. Στην περίπτωσή μας ανακαλύφθηκε διαμάντι πολλών καρατίων….