Από τη μία έχουμε το συμφωνικό metal, από την άλλη το ογκώδες με τα βαριά riff. Από τη μία έχουμε την τεχνική πλευρά της μουσικής, με τον όρο progressive και από την άλλη έχουμε εναλλαγή αντρικών και γυναικείων φωνητικών…

Έλα μου όμως που δεν έχει φύγει από το στερεοΦΟΝΙΚΟ μου εδώ και σχεδόν 1 εβδομάδα τώρα, η πρώτη δουλειά των Νεοζηλανδών Alpine Fault, “Iraena's Ashes”. Όλα βρίσκονται εκεί μέσα, τεχνική, μελωδία, όγκος, ταλέντο, catchy refrain, και πολύ καλή παραγωγή. Με έναν σαφώς πιο μοντέρνο ήχο, με τη συνοδεία ενός βιολιού, και με κιθάρες οι οποίες σε σημεία θυμίζουν Symphony-X (σ.σ.: θυμίζουν είπα!), παρασέρνεσαι ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ στο headbanging, καθώς και στο να ξανακούσεις κάποιο από τα κομμάτια.

Ο δίσκος δε μπορούμε ακριβώς να πούμε πώς είναι concept, αλλά ένα μεγάλο του μέρος, εξιστορεί αληθινα γεγονότα, και συγκεκριμένα, την ανεξήγητη εξαφάνιση της Iraena Asher το 2004. Ενδιαφέρουσα ιστορία σίγουρα, που αξίζει την προσοχή σας (http://www.alpinefault.com/track-list---credits.htm)

Ταξιδιάρικοι ήχοι, μελωδικές γραμμές που σε παρασέρνουν σε ένα ηλίθιο χαμόγελο και 9 κομμάτια έτοιμα να γεμίσουν την ημέρα σου με όρεξη και καλή διάθεση…το μόνο που με “ενοχλεί” είναι μάλλον στον τομέα της παραγωγής, το πόσο πίσω ακούγεται πολλές φορές ο ήχος των drums, εν αντιθέσει με αυτόν του βιολιού, που μπορεί να έχει συνοδευτικό ρόλο και όχι πρωτεύοντα, καταφέρνει ωστόσο να υπερκαλύπτει. Αν και γενικότερα για πρώτος δίσκος, η δουλειά είναι καταπληκτική (σ.σ.: αυτά να τα βλέπουν άλλοι που βιάζονται σαν τρελοί για να κυκλοφορήσουν την πρώτη τους δουλειά).

Η φωνή της Nadia Vanek, ζεστή και ευχάριστη, βασίζεται σε απλά μελωδικά γυναικεία φωνητικά, χωρίς υπερβολές και με τη συνοδεία της πιο γρετζάτης φωνής του Ant Royle, βγαίνει ένα αποτέλεσμα άκρως δυναμικό και σε όλα αυτά έρχεται και συμβάλλει τα μέγιστα ο Daniel "Cowboy" O'Brien, σαν μηχανή καλοκουρδισμένη να κοπανάει αλύπητα τα δέρματα των drums. Πώς γίνεται ένας progressive-άς, που αρέσκεται και σε πιο μοντέρνους ήχους, να μην κολλήσει έτσι?!?!